kaste bort livet i et dødt forhold??? treng synspunkt!

[Anonym bruker]

er glad i mannen min, men etter fleire år der eg har tatt ansvaret for alt, og kun gitt av meg sjølv uten å få noko tilbake er svært destruktivt...alt går etter det HAn vil, kun han kan sove lenge,gå på fest, komme til dekka bord og nyvaska klær.

ingen plikter som angår familie og heim er hans.

har frem til no innfunnet meg meg at sånn er det for veldig mange og han er hvertfall ikkje voldelig mot meg, sjølv om han fleire gongar i veka seier han skulle ha dratt til meg og spendt meg ut av huset..

dette skremmer meg siden eg frå før var sammen med både psykisk og fysisk voldelig mann. det blei til et 4 år langt forhold. og har mor som var voldelig mot meg til eg kom meg bort som 14-åring.

så tenker eg etter så mange år at det er meg det feiler noko, men det er berre rot og masse sjølvdestruerande tankegang som svirrer rundt i hodet mitt.

 

han er borte stort sett kvar dag, diller litt rundt, treffer andre som jobber i nordsjøen.

eg er heiem med 2 barn,kan aldri ringe og spørre om hjelp til noko, då er det "eit jævla mas", og eg blir bskylda fo rå vera kontrollerande og "sjuk i hove"... osv osv...

kjem heim til middag, et og legg seg på sofaen, kviler ein time, så må han ut å gjera nok "viktig" igjen før han kjem heim som oftest ettre legegtid, set seg på pc og med fjernkontrollen i handa." kan du laga noko digg til meg??"

 

eg er sliten etter ein heil dag med ungane, og fremdelse mange plikter etter leggetid, klær og heim skal jo ordnest.. rekninger og andre ting skal betalest.. kjenner eg ikkje greier å gi av meg sjølv som person til han lenger. etter ei stund med å få beskjed om at alt eg seier er teit, feil og uintressant blir det diverre sånn...

 

ufattelig sårende å aldri få noko igjen for alt eg gjer for denne lille familien på 4. har også hatt 2 svangerskap med bekkenløsning og krykker. men ingen hjelp, berre surmulig og klaging over at huset ikkje er støvfritt.

 

er egentlig ressurssterk og greier meg godt på eiga hand, det økonomiske skulle eg alltid ha ordna. begynner å sette det materialistiske langt bak i rekka, det kan ikkje lenger bøte på at eg /me ikkje har dte godt.

 

må legge til at han ikkje tenner seksuelt på meg og ikkje vil ha sex, synes underlivet mitt er "EKKELT", etter 2 fødlser. dette får meg til å føle meg som ingenting, ikkje verdt ein dritt for han føler eg...

 

MEN så er det noko som held meg igjen. når eg får dei innblikkene i kor fantastisk han kan vera, aldri mot meg lenger vel å merka,men når han av og til set seg ned med ungane og gir alt, på fest med kamerater der han tuller og er den typen eg husker han som , osv

 

hadde me kunnet finne fram til dette igjen vil eg berre ha han, no om dagen kjenner eg at eg rett og slett ikkje vil ha han heim igjen frå nordsjøen, har vert borte 2 vkr no, og eg har det mykje bedre. ikkje vert ei tåre eller ein eneste gang sinna eller såra på desse vekene..

 

dilemma...

[Anonym bruker]

Eg syns det er vanskeleg å svare på kva du skal gjere, ikkje har eg opplevd noko liknande. Men har du mot til å koma deg vekk er det eit alternativ du kanskje bør tenka nøye igjennom. Korleis er han som far? Bidrar han med noko som helst der? Hadde det berre vore deko to, hadde det vore lett for deg å dra, men med to born i biletet kan eg forstå at det er vanskelig.

 

Har du snakka med han om dette? Er han villig til å vere med på par-terapi el. for å redde forhaldet? Nokon treng gjerne ein vekkar for å innsjå kva dei har og ikkje har.

 

Uansett kva du gjer håpar eg du har gode venner i ryggen som kan hjelpa deg dersom du treng det. Utifrå kva du skriv, høyrast det ut som om du vil ha det bedre aleine.

 

Eg vil gje deg ein god klem og ønska deg lykke til med valget ditt.

[Anonym bruker]

han er flink så lenge han sjølv kan bestemme når og kva han og barna skla gjera sammen...

 

har mange som kan støtte meg opp. men greier ikkje bestemme meg for kva som er det rette.

veit ikkj ekor lenge eg kan leve i håpet om at han skal bli god mot meg igjen, nå erdet kun kjeft og styggord å høyre.. leit...

 

begynner å merke at 2 åringen min er roligere nå som barnefar er bort epå jobb, er han heime blir han også sggressiv og kverrulerande mot meg, vil jo ikkje læra han at det er sånn me skal oppføra oss i denne verdenen...

[Miss Misantrop]

Har dere prøvd samlivsterapi? Dere trenger å få sving på sex livet deres. Det at han ikke tenner på deg betyr ikke at du ikke er sexy. Det eneste det betyr er at HAN ikke tenner på deg akkurat nå. Det kan forandre seg. Så til det at han forlanger at du skal ha det støvfritt. Enten så får dere leve hvert deres liv sammen, ellers får dere leve sammen. Og lever dere sammen får han ta sin del og klager han på at du gjør lite får han jo bare gjøre det. Selv om det lager sur stemning en stund. Tror du klarer deg supert alene og så jeg. Og kanskje må du heller ikke være alene så lenge hvis du ikke selv ønsker det da. Lykke til videre. Håper du får banket litt vett inn i skolten på mannen din. Han er heldig som har en kone som har gjort så mye for han.