Krangel på heilt feil tidspunkt

[Mrs Gloomy er fødeklar!]

Det er ikkje ofte eg og mannen kranglar, men når det fyrst skjer, har det det med å vere temmeleg intenst og å drage ut over fleire dagar. Ikkje slik å forstå at nokon av oss blir for voldsomme verken verbalt eller fysisk, altså, for all del...Men vi er nokre stae beist, begge to, og når vi fyrst kranglar, er det som sagt ikkje over bagatellar.

 

Og her sit eg, ei veke før termin, og har så vidt starta på DEN prinsipp-og stoltheits-feiden, som eg veit normalt sett vil vare ei stund. Gårsdagen var full av kynnerar og eg er ganske sikker på at eg var borti litt rier òg, før det sjølvsagt dabba av utan resultat. Men eg er ganske sikker på fødsel innan eit par,tre dagar. Eg har ikkje ei historie med rier og denslags over så veldig mange dagane, så eg trur ikkje det blir det denne gongen heller.

Så skjer det veldig uheldige i går ettermiddag; vi "ryk ihop". Ikkje noko urasjonelt angrep i frustrasjon over oppstoppa fødsel frå mi side, altså. Eg vil ikkje gå inn på kva tema er, men kan seie det er noko som har bygt seg opp over tid, og i går kom dråpen. Ein ganske stor og stygg og udiskutabelt problematisk dråpe. Så kva gjer eg? Dette er ein situasjon der eg på ingen måte kan vere den "rause" og tilgjevande. Det går rett og slett ikkje. Og det er ikkje fordi eg ALDRI kan vere den som gjer seg. Det gjer eg ofte, det. Men denne gongen går det rett og slett ikkje. Og han gjer seg aldri før det har gått eit visst antal dagar, viss han i det heile gjer seg. Så vi kjem vel til å reise tause og innbitte til føden, og alt blir tusen gongar vanskelegare og meir utriveleg enn både eg og han hadde ønskt. Det blir vel ein merkeleg opplevelse kan eg tenkje meg. Det som skal vere eit så stort øyeblikk i livet, kan bli spolert av andre, på ein måte ubetydelege forhold. Problemet er at for meg er desse andre forholda langt frå ubetydelege, men svært viktige. Off. Eg føler meg som den hurpa, men eg ER ikkje den smålege typen, og eg er så sta kun når eg verkeleg har grunn til det. Eg har nok fornærma han ganske bra, og ganske personleg, men det har jaggu han gjort mot meg òg.

Det høyrest vel ut som om vi er to vanskelege og kranglete typar, men det vil eg påstå at vi ikkje er. Stort sett er vi veldig omtenksomme og storsinna med kvarandre. Men når det fyrst brakar laust ein gong i året eller halvåret, kanskje, er det alvor.

Off og off. Som om ein ikkje har nok bekymringar om dagen.

[Ketisi]

Huffda, høres ikke spesiellt koselig ut det der. Spesiellt rett før fødsel. Vanskelig å si hvordan det vil gå, siden jeg ikke kjenner noen av dere, eller hva dere krangler om,men jeg vil tro at når fødselen starter så skyves krangelen langt bak... Da er det andre ting som er viktige og som overskygger alt annet.

Så får heller uenighetene dukke opp igjen siden.

Det beste hadde selvfølgelig vært om dere klarte å skvære opp før du går i fødsel... Problemet vil jo dukke opp igjen etterpå, og kanskje like ubeleilig i en tid man skal kose seg med nurket

[Mrs Gloomy er fødeklar!]

Ja, det er liksom mitt håp òg; at når fødselen startar, klarer vi å setje det andre "på vent".

Eller så kan eg jo håpe at eg tek feil med tanke på kva tid det blir fødsel. Kanskje blir det ikkje før termin, og då burde vi ha fått ordna opp i dette her.

Usj. Utriveleg dag i dag.

[Gjest]

Du skriver at det pågår utover flere dager...er det da sånn at dere går å småkrangler i flere dager? Her i huset er det gjerne sånn at jeg er den som er langsint, og sjelden gir meg. Da er jeg Tause Birgitte i flere dager! Hvis så er tilfellet hos dere, kan du ikke skrive et brev til ham, si hva du mener og tenker og tøm hjertet dit helt for vonde tanker. Skriv tilslutt at han skal skrive et brev til deg om sine tanker og meninger osv... Kan være at han får tid til å tenke over situasjonen på nytt... Dette pleier å funke noen ganger her.. Kanskje en litt barnslig måte å gjøre det på, men er jo verdt et forsøk... Ihvertfall siden det nærmer seg fødsel! Kan være det blir noen brev imellom dere, men prøv det! Dere har vel ingen ting å miste på det...

 

Lykke til!!!

[Mrs Gloomy er fødeklar!]

Ja, her går vi som to tause Birgitter, både eg og han. Det er slik det blir med oss. Og vi kan vere ganske utholdande, begge to. Hehe...Gud, kor barnslige vi høyrest ut.. Og det er vel gjerne det vi er. Men, som sagt, det er ikkje noko daglegdags, dette her. Det startar med ein slags eksplosjon frå ei av sidene, og så blir det veldig stilt veldig lenge.

 

Eg stod faktisk opp før fuglane fjerta i dag tidleg, og skreiv eit brev til han. Så det ser ut for at vi bruker å gjere det på same måten, vi :-)

Brevet har så langt ikkje hatt nokon effekt, så vi får sjå om eg får leike forfattar igjen. Det er eg som brukar å ta meg av skrivinga. Eg har vel ikkje opplevd å få noko svarbrev nokon gong. Men han les det no i alle fall. Eg får ut det som samlar seg opp, og han får kanskje presentert meiningane/følelsane mine på ein litt meir forståeleg måte enn slik dei kjem ut i kampens hete. Eg er ikkje alltid så sakleg då.

 

Men takk for gode råd. Vi får tru det ordnar seg snart.

Altså får eg håpe han tek til vitet og gjer seg snart. Hahaha...

 

[Juni prinsesse]

Jeg opplevde nettopp noe av det samme... Vi startet en krangel dagen før bursdagen hans, og like før jul... Ikke for det at en fødsel ikke er mer spesielt enn både bursdag og jul, men jeg kjenner godt igjen den følelsen du beskriver om at "Vi kan ikke gå inn i denne perioden med de følelsene vi har nå - det blir bare trist".

 

Til slutt tok jeg tak i han og sa akkurat det. Han er nemlig også av den typen som blir veldig taus. Og så ba jeg om at vi ordnet opp, slik at vi kunne legge det hele til side og kose oss i tiden som lå foran oss. Jeg la meg ikke flat, men forlangte at vi løste opp i det. Det ble litt mer hyling selvsagt, men vi var begge er innstilt på at vi måtte løse situasjonen, og bli enige og dermed anstrengte vi oss også begge mer for å se det fra den andres side. Og begge ga litt og tok litt.

 

Enden på visa for oss var at vi fant en felles plattform, og fikk en superfin jul og jeg har faktisk ikke tenkt på den krangelen i det hele tatt før jeg leste innlegget ditt her nå...

 

Håper dere klarer å finne ut av det før knerten melder sin ankomst, og at dere får en fin fødsel og noen fine dager etterpå. Lykke til )