Det er så UTROLIG vanskelig å tro

[Anonym bruker]

Men jeg vil så gjerne. Jeg overgir meg selv til Gud, sier jeg, inviterer han til å komme å bo i meg, ber om tilgivelse, ber om styrke til å tro osv....jeg har vært"av og på-kristen" siden jeg var 14, nå er jeg 25. Jeg vil så gjerne tro at Gud er her, at han elsker meg og er bare god. Men det er samtidig så latterlig. Jeg klarer ikke å fatte det. Det er første gang jeg har hatt så store problemer med det Å TRO. Jeg var på et møte på søndag, Koselig det, men ga meg fint lite annet enn gode ord, selv om jeg satt der med et åpent hjerte og et åpent sinn. Er gift med en ikke-kristen mann, og har så og si ingen kristne i min omgangskrets lenger. Men det skal jo ikke ha noe å si for min personlige tro uansett...Jaja, vet ikke hva jeg ville med dette, måtte bare få det ut. Setter stor pris på forbønn. Jeg ønsker at Gud kan vise seg tydelig for meg, så jeg kan klare å tro.

[Lillemus&mamma'n]

GRunnen til at du synes det er så vanskelig å tro, er kanskje fordi du er et voksent, fornuftig og tenkende menneske?

Du er ikke nødt til å tro for å være et godt menneske. Ofte får jeg inntrykk av at det faktisk er tvert i mot.

Gjør de beste i forhold til menneskene rundt deg, vær hjelpsom og gi av deg selv, så trenger du ikke å vente på å få din lønn i himmelen- den kommer umiddelbart- i form av mennesker som vil deg like godt som du vil dem!

Lykke til videre som et lykkelig, ikke-troende menneske.

[mortilgutt]

"...så jeg kan klare å tro."......Det er akkurat det som tek all frimodighet frå oss og som får oss til å tvila, og me får det vanskeleg.

Har du tenkt over kva det vil seie å tru? Når du trur på eit menneske.....mannen din f.eks. Kva er det med han som gjer det at du har tru på han? Eg veit at eg har tru på mannen min fordi eg kjenner han, eg veit han er til å stola på og eg har tillit til han. Korleis veit eg det? Fordi eg har brukt tid saman med han og snakka med han. Eg bruker ikkje mykje energi på å FÅ TIL å tru på han, det kom automatisk når eg lærte han å kjenna. Det vart ei gave, på ein måte - ikkje noko eg FØLER, men noko eg VEIT.... Slik kan ein og tenka om det å ha tru på Jesus. Det er ikkje ein prestasjon, men ein reaksjon når ein bruker tid saman med Jesus gjennom møter, Bibellesing og bønn. Ein kan ikkje FØLA at ein trur på Jesus, men ein veit, og ein ønsker å verta betre kjent med han. I Joh står det: "Den som påkaller Herrens navn (Jesus) skal bli frelst" Det står at han SKAL verta frelst, han (den) som kallar på Jesus. Det er eit løfte ein kan klamra seg til, så får følelsane leva sitt eige liv - det gjer dei allikevel. Ein kan VITA at ein er frelst så lenge ein ikkje kan leva utan Jesus i livet sitt!

Så du kan TRYGT slutta å streva etter å KLARA tru!!!! "Troen kommer av budskapet en hører og budskapet en hører kommer fra Herrens ord." Noko slik står det i Romerbrevet det 10.kap om eg ikkje tek heilt feil.

Gud signe deg. Ver "glad" for det du strever med, for det kan Gud bruka til å føra deg nærare han. Du får ei tryggare tru. Og vit: "Når du sier du ikke ser han så ser han din sak og du må vente på han" - Salmene -

[Anonym bruker]

Takk for gode ord. Det er alltid ekstra godt når man får konkrete bibelvers. Jeg trenger å bli avhengig av Jesus, slik at jeg ikke klarer å leve uten Ham i livet mitt. Men så var det det da.... har det så alt for greit sånn som jeg har det. Dagene går, og det er ikke lett å huske Gud oppi alt som skjer. Nei, jeg får be og se hva som skjer.

[mortilgutt]

Det er ikkje galt i å vera fornøgd med korleis ein har det!!!! Det er jo slik Jesus vil me skal ha det....godt! Så skal me få lov til å takka Jesus for at me får lov å ha det så godt! Dagane går for meg utan eg klarer å hugse Gud oppi alt. Når ein ser det så får ein lov til å leggja det fram for Gud og sei det som det er, at ein ikkje vil ha det slik men like vel vert det slik. Gud forstår, og då er det godt å vita at han ALDRI ALDRI vil forlata oss!!!! Han er der unsett så lenge me vil ha han der! Det er så fantastisk trygt. Det er ikkje i mennesket sin natur å tenka på Gud. Paulus skriv jo det i eit av breva (romarbrevet, trur eg?) at "det gode jeg vil gjør jeg ikke, men det onde jeg vil gjør jeg." Det er slik ein kristen ALLTID vil kjenna det. Så fortvil ikkje om du ikkje klarer å rekna med Gud i alt. Det er ikkje noko eit menneske kan. Difor er det godt å vita at Gud rekner med oss! Han er trufast når me er trulause. Det er ein del av evangeliet! Eg les ei fantastisk bok for tida. Kanskje det er ei bok du kan ønska deg til jul? Det er Max Lucado si bok "Han valgte naglene". Utruleg flott bok!!!!

Lukke til!

[Anonym bruker]

Takk for at du tar deg tid til å svare, setter stor pris på det. Kan jeg spølrre hvilken menighet du tilhører?

[mortilgutt]

Eg høyrer til på eit vanleg bedehus...... er medl av den norske kyrkja, og er engasjert i indremisjonen og normisjon.