hei..

[Anonym bruker]

føler meg så fanga:( føler eg ikkje får bestemme ka eg skal føle og tenke:( veit ikkje koffor..fler som har det sånn elr bare meg?

[Anonym bruker]

Utdyp, vær så snill ... Jeg føler meg fanget i min egen kropp, masse tvangstanker.

[Anonym bruker]

veit ikkje, men tror det begynte da eg gjekk til ein sjukepleier som jobba som psykolog (veit ikkje ka det heite) når eg var gravid..som begynte å snakke stygt om barnefaren:( sa at han bare utnytta meg osv..eg hadde bare positive tanker om han.,og så sa ho at han ikkje synest eg skal være sammen med han..blanda seg i sex-livet mitt i tillegg..dette blei eg helt slått ut av! blei forvirra og fortvila skjønte ingenting..for snakka ikkje om dette der var eg sikker. så da blei eg jo skikklig sur og da sa ho at "no føler eg at eg ikkje kan si noe" og masse sånt..herregud! allså..forklare litt meir..eg dreiv på med barnefaren ein stund men va ikkje sammen men hadde det veldig bra ilag fordi om.,og eg følte det utvikla seg.,vi blei meir å meir glad i kvarandre.,så blei eg gravid..etter 2 måneder..var ikkje sikker på om eg ville være sammen med han.,etter 4 måneder med tenking..var eg helt klar i tankene mine og det gjikk opp for meg at eg var veeldig glad i han og var SÅ lykkelig når eg va sammen med han..så sa sjukepleieren det der..at han brukte meg,at ho ikkje synest eg skal være sammen med han, og at eg ikkje skal ligge med folk eg ikkje er sammen med!!!:0 herregud..og da blei eg deprimert, her har eg sotte på brukt all energi på å bli klar på det der..sellom vi låg i lag når vi ikkje var sammen betyr ikkje at vi ikkje liker kvarandre..men ivertfall så ødela ho det forholdet for da var all mit sikkerhet vekke.,alt blei ødelagt var ikkje glad i han lengre heller.,var 6 måneder på vei da ho sa det og no er dattra mi 2 måneder og er fortsatt deppa..eg orker ikkje meir..er så sliten..var endelig blitt veldig lykkelig så blei det ødelagt lyst til å bare gji opp..,vil ikkje prøve å bli lykkelig en gang till..føler meg som et jævli menneske..da eg sa det til ho at eg blei deppa sa ho ikkje beklager engang.,ho sa at eg oppfatta det feil.,og holdt ein tale om at "eg er menneske eg og, eg har egene meininger eg og.,d forsto eg ikkje for ho trenger vel ikkje å blande seg sånn fordi om vel..er så irretert på ho! har ødelagt forholdet mitt..og eg fekk skylda for det ho sa..fekk faktisk dårlig samvittighet for at ho sa det ho sa..ville ikkje hjelpe meg..blei bare verre å verre..tør ikkje å snakke med noen lengre for redd det skal bli verre..vil bare finne tilbake til mine egne tanker og ikkje hinnes..men all meningen med live er vekke no..han var den første gutten eg va veldig glad i men varte ikkje lenge..vil ikkje leve lengre:( føler eg ikkje liker noen folk lengre..alle er bare helt "dumme" hadde ikkje ho sagt det så hadde eg vært ei veldig lykklig mor så irreterende å tenke på..! har skreve om dette før men ikkje så detalijert..så vil gjerne ha svar!

[Anonym bruker]

Hei :-)

 

Jeg tror ikke at sykepleieren har ødelagt ditt forhold til barnefaren. Hvis det var noe hold i det ville det vart uansett. Jeg er ikke overmoralsk, så jeg mener ikke at man må være sammen for å ha sex, men mange menn (og noen kvinner) føler overhodet ikke at et sexuellt forhold har noe med et parforhold å gjøre og kan derved såre den andre part som ønsker noe mer. Jeg regner med at det var det sykepleieren egentlig ville hjelpe deg med? Du er den eneste som er ansvarlig for ditt eget liv og du kan gjøre det til verdens beste liv :-) Tenk at du har en vidunderlig datter på 2 måneder!!! Så fantastisk!! Prøv å gled deg over 5 fine ting hver dag, øv deg i å finne det positive og legg dette bak deg! Det nytter ikke å gråte over spillt melk og heller ikke å skylde pa andre for det som går galt i livet... step up and be a (wo)man som dr Phil sier :-)

 

klem

[Anonym bruker]

det er sier er at alt ho sa gjor meg deprimert ho sa mye meir og..fekk meg til å føle meg fanga.,at vist eg ikkje gjorde som ho sa så blitr eg ei dårlig mor..trengte veldig støtte på akkurat det og..men uansett når du blir deprimert blir automatisk masse ødelagt..er masse som spiller inn..legger ikkje "skyld på ho sånn sett..men sier bare at det var det som gjor meg deprimert..og når ho benekter på å ha sagt det etter på og gjør det ikkje saken bedre..men eg angre på å ikkje å ha slutta hos ho..sier bare fakta..ingen garanti på at dei hjelpe..måtte få det ut..