Kva skal eg gjere?:S

[Anonym bruker]

Har fått brev frå sjukehuset, og skal snart på ul. Eg gledar meg veldig, både til å sjå ungen, til å kanskje få vete kjønnet og det aller meste som har med graviditeten å gjere.

Einaste dumme er at eg ikkje tør å vise kor glad eg egentleg er! Sambuaren min har nemleg ikkje heilt same meiningar og livsfilosofi som meg, og når eg spør han om kva han meinar om det heile, så svarar han ting som feks: "det kjeme ikkje til å kome noke godt ut av det." Og "trur du det kjeme til å kome noke godt ut av det?"

Dette sårar veldig. Vi prata jo om det då vi fann det ut, og han gikk med på å beholde ungen. Synest det er så utruleg urettferdig av han å oppføre seg sånn!

Ikkje vil han at vi skal fortelle det til noken heller, anna enn familie og lærerar. Når eg spør om koffor han ikkje vil at klassane våre skal få vete det, så seier han ting som: "det blir så masse oppstyr" og "eg har ikkje lyst til å bli gratulert av alle"

Eg spurde han om koffor han ikkje ville bli gratulert, og då mumla han det vekk med noko som "det var jo ikkje planlagt.."

Han er som regel snill og omsorgsfull, men så plutseleg har han ei anna oppfatning av det heile igjen...som om det var min feil at eg vart gravid. Var ikkje min feil at p-pillane ikkje hjalp.

Siste dagane har eg i tillegg vore ein del dårleg, og han gir av og til utrykk for at "det ikkje er synd på meg", og "det ikkje er så gale som eg vil ha det til".

Sist veke sa han og masse rart om ting han måtte gjere før han var klart til å lausrive seg frå heimplassen osv. Eg forstår han jo godt, men virka som om han ikkje har tenkt å prøve på å ha ein familie. Han skal i militæret i januar, og tremin har vi i oktober. Men han fortel meg aldri konkret kva planer han har før han skal i militæret. Virkar som om han har tenkt å vere der han kjem i frå, og at han vil vere der aleine, fordi han har ting å ordne opp i, før han kan reise vekk. Sjølv har eg sagt at eg ynskjer å føde der eg sjølv vart fødd, noko som virkar at er heilt greit for han.

Eg veit at hormona sikkert spelar inn, men eg har blitt så utruleg redd for at han skal forlate meg/oss, ikkje nødvendigvis spontant, men sakte og sikkert over tid. Han kan vel i det minste seie kva han meinar??

Uff, ikkje veit eg korleis eg skal ta det opp med han heller. Har prøvd, men finne ikkje ord.

Virkar som om eg er aleine om å få ungen...

Sjølv om han har vore med både og tatt testen og alle gongane vi har vore til jordmor. Er det noken som har råd til korleis eg kan forstå han betre, og få han til å forstå meg? Han er ikkje mest snakkesalige personen heller...

 

Dette vart utruleg langt, men eg føler at eg ikkje har noken å snakke med! Eg trenge virkeleg noken hjelpande/trøstande ord...

[Anonym bruker]

hmmmm... det høres ut som han ikke føler seg klar i det hele tatt... å i å med at dere går på skole, å han skal i millitæret kan det jo hende han er redd for hvordan økonomien blir... det er kanskje derfor veldig viktig å snakke med jordmor, lege osv. fordi det er noe som heter kontantstøtte osv. man får hjelp... kanskje dere bør undersøke litt runt på det, det kan være med på at han kanskje blir tryggere, det er jo ikke godt å si hva disse guttene tenker av og til.

 

Men hvor gamle er dere ? det høres ut som dere er ganske ung, det kan være det at han føler seg veldig ung.. å at han ikke helt vil gi slipp på ungdommen ? For mange går det ikke opp for gutten at han skal bli far, før han blir det...

 

men jeg er ganske sikker på at han blir verden lykkeligste pappa når barnet kommer til.. ting er jo litt på "avstand" nå, når han kanskje ikke helt vet hva det vil si. Du får prøve å prate med folk runt deg om hva du skal si til ham

sånn som til jordmor, lege, foreldre osv

[Gjest]

Du skriver at han som oftest er veldig snill og omtenksom, men at han plutselig kan bli som en helt annen person. Jeg vil tro at han får litt panikk. At han tror livet hans ender fordi han skal bli pappa. Og det er helt vanlig at en gutt/mann føler det sånn.

Du skriver at dette ikke er en planlagt graviditet, så det kan være han føler at dette har blitt kastet på han. At han ikke har noe å si i forhold til livet sitt lenger. Nå må han brått bli voksen, han skal jo tross alt være med på å ha ansvar for et lite individ som ikke klarer seg selv.

Jeg forstår veldig godt at du synes dette er vanskelig. Samtidig som du har lyst til å hyle av full hals fordi du er så glad, er du redd for å virke for glad i forhold til barnefar.

Hva slags forhold har du til din mor/familie? Og hva synes hun/de om at du er gravid? Kanskje du kan gi uttrykk for gleden din hos henne/dem? Dersom barnefar føler litt panikk rundt dette med graviditeten, så synes jeg at du kanskje bør gi han litt rom til å føle det han føler. Ikke press han til å være med på kontroller, ultralyd og alt det der, selv om du selvsagt har lyst til å dele alt dette med han. Dersom han motsetter seg å være med på ultralyden, bør du kanskje ta med deg moren din eller en annen i stede?

 

Jeg tror ikke du bør forsøke å tvinge barnefar til å fortelle deg hva han føler og hva han tenker. Dette er noe han bør få fortelle deg når han selv er klar for det. Men selv om han ikke viser noen stor glede over graviditeten nå, behøver ikke det å bety at ikke du kan gjøre det. Du har rett til å vise verden hvor glad du er over å ha et lite vesen i magen din =)

Det er stor sannsynlighet for at det sakte, men sikkert vil gå opp for barnefar at livet hans ikke stopper opp bare fordi han blir far. Og jeg tror han kommer til å bli en strålende far etter hvert. Men du bør nok gi han tid og rom til å venne seg til den nye livssituasjonen og ikke presse han for mye. Du kan ikke tvinge han til å vise glede og du kan ikke tvinge han til å fortelle deg akkurat det han føler til enhver tid.

 

Jeg tror det kommer til å ordne seg for dere til slutt. Og om det så skulle skje at det blir slutt mellom deg og barnefar, så vil du klare deg utmerket godt allikevel =)

 

Masse lykke til! =)

[Anonym bruker]

Tusen takk for svar, begge to!

 

Håpar du har rett rose_of_ice, i at det kjem til å ordne seg..

Eg får vel berre vente med å sjå han stolt over det som skjer. Det kjem nok ein dag.

Han blir jo med på alle kontrollar o.l. om eg spør han, for han lure jo på om alt er bra. Er vel meir uvirkeleg for har, sidan han ikkje sjølv merkar at det er noke som skjer, og at det derfor tar lengre tid for han. Men no er eg i det minste ikkje DEN hormonbomba som før, så då blir det kanskje letare å akseptere at han ikkje har vendt seg til tanken endå.

 

Anonym: han er 19 og eg 18, men blir 20 og 19 til sommaren. Har begge gått på skule heilt sidan barnehagen, og derfor e det ganske tidleg å få unge no, med tanke på at vi ikkje har hatt masse tid til oss sjølv, uten skulegongen.

 

Det var veldig godt å lese svara de har skreve, og det kjeme nok til å hjelpe meg på såkalla tunge dagar.

Nok ein gong tusen takk!

[Rampegutt08+Bøllefrø12]

dette må jo forandre seg etter fødselen. ellers virker det ikke bra. må være tungt for deg å gå gjennom et svangerskap hvor barnefar er "utilpass" med situasjonen. når dere kommer på UL vil jo han kunne se det som skjer inni deg, og da burde det kunne gå opp for han hva som faktisk skal skje, og at det kommer noe godt ut av det! ønsker deg lykke til. å være "alene" om gleden når man egentlig burde være to, må være tøft.