Aleinemor på vei med nr 2

[Anonym bruker]

Fleire som har det slik?

Er enno saman med kjæresten min som eg skal ha barn med. Men, i påska fekk eg meir eller mindre nok. Og eg veit med meg sjølv skulle eg ha flytta saman med han, så måtte eg ha gjort alt saman, både av innearbeid og utearbeid. Var dårleg i påska da eg var hos han. Gjekk på ein antibiotikakur som gjorde meg ekstra kvalm til i tillegg til svangerskapskvalmen. Og eg veit ikkje om eg takler å skulle bu under same tak med ein man som ikkje gjer ting av seg sjølv, men at ein må fortelle han kva ein skal gjere. Han er det eg kaller tøffelhelt som er veldig usikker og diltete.

 

Så no står eg på kanten til å gjere det slutt. Ikkje noko gøy nei. Det einaste eg håper på at han har så pass vett i hovudet at han kan samarbeide med å ha eit barn i lag utan å vere kjæreste.

 

Fleire som er i same situasjon som meg?

[Anonym bruker]

Jeg var også sammen med barnefaren når jeg ble gravid, men måtte gjøre det slutt for jeg vet at jeg hadde aldri verden taklet å ha noe langvarig forhold med ham, av ulike årsaker.

 

(Første barnet er med en annen.) Jeg tror nok vi kommer til å samarbeide bra på litt sikt, men foreløbig er jeg ikke i stand til å treffe ham en gang, magen vrenger seg av vemmelse bare ved tanken!! Kjipt at det skal være sånn, og håper det går seg til etterhvert, men sammen igjen det blir vi aldri, og det har jeg også gjort klinkende klart for ham.

[Anonym bruker]

Håper eg kan få eit bra samarbeid med han og. Men, korleis han vil takler det når forholdet ryker er jo ei anna sak. Det har eg inga peiling på. Håper berre han ikkje opptrer som ein liten gutunge. (Som eg har opplevd med tidligere date når eg ikkje ville ha noko forhold etter første date.)

 

HI

[Anonym bruker]

Jeg venter nr 2 med samme BF og er alene nå...

[Anonym bruker]

Gjorde det slutt med typen i dag......